Nedovervatnet & eg

Jauda. Vêret. Vêret, denne kringsetjande tilstanden i atmosfæren som mennesket yndar å røda om. Dette mest frekvente samtaleemnet som ikkje er til å koma ifrå (korkje replikkane eller fenomenet). Sjølv på universitetet lærer me at vêret, jau, det er noko alle kan seia litt av kvart om, det er eit ufarleg tema som er godt eigna til bli-kjent-konversasjonar. Joggu. På morssida mi er vêret so godt som alfa og omega for dagskvaliteten. Godt vêr = god dag. Noko forenkla, givetvis. Farsan vert litt vreid av slikt vêrsnakk. Eg held med han. So kvifor byrja eit innlegg med vêrdrøftingar? Jau: eg har ei oppleving som botnar i eit vêrfenomen.

Regnet.

Regn og dikt, faktisk.

Det er ein god samansetnad. Og me er heller mange som har lesi "Hestene står i regnet" av Astrid Hjertenæs Andersen. For eventuelt nye lesarar (av diktet) skal eg sitera nokre sentrale liner, heile sistestrofa:

Slik som hester står i regnet,
lutende, med våte flanker,
og lar duft av muld og væte
drive sterkt og søtt i sinnet,
vil jeg stå og bare være
og la himmel-yret falle,
inntil tanken fri for feber
følger drømmene til klarhet
i en steil og stille ro.

Det følgjande er ei hending frå fredag, vekedagen over alle vekedagar, og Fridtun (som fortel meir enn ho teiknar) var på veg heim frå skulen. Eg hadde nett gått over den nybygde brua ved Voll gard. Nokre minutt tidlegare hadde eg sendt av stad ei tekstmelding til kärleken og openberra mi ekstatiske glede ved heimturar i mjukt regn sameina med haustmelankolsk kent-song i øyro. Eg gjekk for meg sjølv og smilte, slik eg gjer jamt og samt. Og eg gjekk over brua (ikkje brura, ho er omtalt i eit innlegg nedanfor), då eg brått laut stogga. Hadde det vori vinter og snø hadde eg stått fastfrosen i mine eigne spor, men på fredag var det berre grus under føtene, ikkje eit skarve frostlag eingong. Men like fullt; eg stogga. Og stod. Av di nokon andre stod.

Visst!

Det var hestane. Hestane på Voll gard. For ei veke sidan stod Helene Harefrøken (iført mine heite Swix-klede, me hadde förstås vori på springmarsj) og klappa desse digre hovdyra, av di det visstnok luktar so godt av nævan etterpå (og det gjer då det). Men det var førre veke. Denne gongen var eg åleine. Hestane var tre. Og dei stod. Og stod. Og eg. Stod. Det vil seia, eg såg at dei stod føre eg stogga. Eg tenkte, med diktet i minne, at: "Jøss, dei står faktisk dønn stille". So drog eg ut øyrepluggane (ja, eg er av denne fæle generasjonen som ofte må ha ei form for ljod i huggu). Deretter tenkte eg: "Lurer på korleis det er å berre gje faen i alt anna og berre stå." (ikkje faen som i at eg har noko å vera harm for, men heller som at eg slepper alt eg har i hendene og hovudet og lèt verda ta seg fram åleine litt). Og stå. Eller: berre vera. Fyrst då stogga eg og stod. Med hendene djupt nedi bukselommene og hetta over hovudet. Og hestane og eg vart eit me. Særri. Eg & dei. Lufta mellom oss var i stadig vertikal rørsle, det højla, mildt sagt, men me stod. Alle andre sprang forbi og masa og tjasa og bala med bråkete regnjakker og viltre paraplyar, dei fanst liksom berre ein stad langt utanfor hestane og vatnet og meg, som skuggar, dei vart tekne av regnet medan hestane og eg var på lag. På lag med regnet. Visste desse andre i det heile kva dei gjekk glipp av? Har dei nokon gong prøvd å stå stille, i regnet, med tre hestar?

Bestemor ville sagt "fysj og fy for eit vêr".
Fridtun hadde so avgjord ei inni-beinmargen-god haustoppleving av det sjeldne slaget.

Gras på glas

Jadda, dætta er siste dagen heme. I skævven på Austlandet.
Ittno prob, lizm, eg plar greia meg fint med mor & far & Co og barnerommet og el-gitaren i ein annan landsdel. Men det er jo litt rart likevel. Heimehuset har ein eigen rytme, som sitt i blodet. Inte så konstigt, eg har jo rytma rundt i dette huset sidan 1989 eller kva det var. Så bittelitt leitt er det jo. Til alt hell er huset laga av tre og ikkje t.d. sukker. Då ville det ikkje tolt haustregnet og Fridtun hadde ikkje hatt go'heimen å komma att til.

Japp, for eg er ei heimekjær lita frøken og synest det er fint å få vera vesle-Kristin no og då. Her er resultatet:




Eg har nemleg eit honningglas frå daglegvarebutikken i Elgå, kjøpt i sommar, med honning frå femundsmarkbier. Eg tinga på glaset med ein gong det kom i hus (hytte), men visste ikkje kva eg skulle ha i det. Glas i seg sjølv er jo fint. Og her var etiketten gørfin óg, med fjell som speglar seg i Femunden (på aukrustsk: Nautmulevatnet).
Noko må eg ha i, tenkte eg. Akk, eg har putta mykje rart i glas opp gjennom tida. Mykje stein. Og levande skapnader som insekt, froskar, salamandrar, meitemark (dei vart truleg plasserte oppi glaset etter at veslesyster'n og naboguten hadde sendt dei fram og attende over plenen på ein frisbee (retting: sendeplate)). Gamle blyantstubbar, donaldblad-ting, legofigurar og anna dilldall har vel også sett verda gjennom eit syltetøyglas. Men no er det altså ei ymis blanding kvist og kvåså frå Fridtuntomta som kviler under skrulokket:

To nævar gras
Omkring ti raude, runde tyttebær
Tre klyper trekløver
Ei mindre mengd blåbær
Ein kvitkløver

Altså ikkje så mykje kvist...
Men eg er godt nøgd. Imponert over mitt eige hugskot.
Utan tvil veldig kristinsk. Uhorveleg kristinsk.

Jajamen. Trukke eg hadde meir på tapetet i dag.
Så då takkar eg for laget.
Og følgjet.

Neste stopp: Nidaros.

Sjel vs. ont i magen

I dag kom Mattias Fyhr, forelesaren i litteratur på dette underbara svenskkurset I Stockholm, med eit gørfint sitat. Eit som er gøttere enn prim. Det var snakk om menneske og sjeler og overnaturlege saker, og han siterte Astrid Lindgren. I eit intervju hadde ho fått frågan om ho trudde mennesket har sjel, og då hadde ho svara ungefär såhär: "Ja, det måste vi ju ha, vad annat är det som driver oss, det kan ju inte vara ont i magen". Makan til klokt kvinnfolk. R-E-S-P-E-K-T.

Eg liker meg veldig godt her i den svenske hovudstaden. Eg er særleg svak for Gamla Stan. Og midsommarafton-feiringa. Ein vakker dag skal eg dra hit att, på same tid, for å få det med meg nok ein gong. Karin: du er herved invitert. Hybelen har ikkje blitt direkte heimekoseleg akkurat, men no har eg greidd ei og ei halv veke, så då greier eg vel ei og ei halv til.

Det er ikkje tid og rom til å (b)loggføre alt vi har gjort den siste veka, men eg kan klistra inn nokre blinkskot.










Midsommarstången är på plats!
Etterpå dansar dei rundt, synger ein haug med songar, til dømes "Så går vi rundt om en enebærbusk", berre at dei ikkje syng akkurat enebærbusk.
















Reklamekampanje som går rett på sak.











Eg kan vera morosam og seia noko om ølbriller, men det skal eg ikkje.











Det synest ikkje så godt, men steinen framfor Silje og meg er ein runestein. Ein gørgammal ein.

Jag är i kents hemland. Kul, va'?

Klokka halv seks måndag morgon peip mobilalarmen og noko nytt og ukjent tok til. Fridtun starta reisa til Stockholm. Eit trevekerskurs i svensk språk og litteratur, med svenskar og danskar og finnar omkring på alle kantar. Jössånöfyse. Det er fali', det, ville Ludvig sagt. For litt skummelt er det sjölvsagt. Heldigvis er Silje med, vi möttest på Gardermoen i halv åtte-tida. Eg hadet-nussa frökna mi, og gav mig iväg.

Förre laurdag fekk eg ei genial spörjebok av min kjäre. Vi hade varit tillsammans i nio månader, förstås. Ei quizbok av Hegge, Uri og Lomheim. Det er klart ho heiter Quizleis. Boka, altså. Silje og eg varma opp til sommarkurset med språkspörsmål. Triveleg, det også.

Resan gick strålande, fast på flytoget anade Silje uglar i mosen. När vi körde in mot centralstationen kom det en röst på högtalaren som sade något så som: "Mina damar och herrar. Hjärtligt välkomna till Stockholm. Tack för att ni har valt att resa med Fly-Express-etellerannat, det raskaste och mest miljövänliga sättet att ta sig in til staden. Jag, Karin Alvtegen, hoppas Ni får et trevligt besök i Stockholm, jag önskar Er varmt välkomna, och hoppas Ni får några riktig goda dagar här i Stockholm" - då utbröt Silje "Ka i.. er vi på spa, eller?!" Kanske var det et "have-to-be-there-moment", men det var jäkla roligt. Jag skrattade. På bildet ser ni dom långa rulltrapporna som finns överallt i staden.








Sidan strevde vi oss opp til Universitetet, fekk nyklar av Ulrika ("hon skötar dom praktiska sakerna vid kursen, vi har någon annan som skötar det opraktiska" - Mr. R. Palm), og kom oss opp til Lappkärsberget, eller Lappis. Ein diger studentby. Ja visst. Greitt. Men rommet mitt lukta (og såg ut) som eit renseanlegg. Fy fasan. Skrekkbilete m.m. kjem snart. Ulrika fekk ein avlöpsfyr til å rensa opp diverse greier på badet, så no kan eg leva med forholda. Det verste var eigentleg fotspora i stövet - under senga! Eg böygde meg for å sjå kor mange hybelkaninar som var under der, men såg i staden fem tär og resten av eit fotblad. Fy farao, vad hemskt.









På kvelden var det ertsoppa med fläsk, öl och punsj, på riktig svensk vis. Ålreite greier. Etterpå satt vi ein gjeng og skravla like ved universitetsinngangen, og gjett kva vi fekk sjå! Ein bataljon ROTTER som sprang omkring utanfor, hit og dit, rundt omkring, med dei nakne halane sine. Fysjom.

I dag har vi hatt nokre introduksjonstimar og vore på vandring i staden. Gamla stan var görfin, Silje og eg har allereie planlagt å dra inn om ikkje lenge for å sjå meir og kolla småbutikkane i bydelen.

Gravstenen tilhøyrer Cornelis Vreeswijk. I det gule huset har Carl Michael Bellman budd.







No må eg ta kvelden, for datasalen stenger straks.

Hejdå på badrummet, som jag brukar säga.

where soul meets body

Hvor Glommen brer seg baner, sin vei mot havet frem
blant furu og blant graner, der har vi fått vårt hjem.
Og Glommens trygge styrke har merket ferd og sinn
og skogens sus har sunget sitt vemod i oss inn.

Når vestenhimlen gløder i solnedgangens prakt,
og liens løvtrær møter i sin septemberdrakt,
da er vel bygden vakker, dens skjønnhet gjør deg stum,
da vet vi at vi elsker vårt fagre Elverum.

Elverumssangen - Johan Schulstad.



Fuglar i furuene utafor soveromsvindauget,
småsysken på andre sida av middagsbordet.


Fem timar heime og eg har allereie sprungi berrføtt på skogsstigen, vassa i bekken, nussa K. på hoppbakkestillaset, lesi lokalaviser med ein kaffikopp frå Sparebanken Hedmark i nævan. Og eti is på den velkjende Soppen.

i dag liker eg to ting på s.

Sola og skogen.

Sola fordi ho ligg og lurer mellom ryggvirvlane, varm som eit smil,
og snart kjem ho fram i huda.

Skogen fordi han susar slik ein skog skal,
innimellom fugleplystring og joggeskoskritt på ein mjuk stig.


Å! Eg liker ein ting til. På s.
Sundag om ei veke.
Då kan eg gje veslesyster ein nuss på kjakan
og trø over golvplankane på barnerommet mitt,
gløyme alt som er tid.
Slå graset. Plukke kvitveis til bestemor.

Det blir fint. Men no er det no
og eg skal gløtte litt i ein boks med spegel i.













(Biletet er åtte år på fredag. Hurra!)

(kom)posisjon: levande

I dag skal eg formulera meg stutt & kryptisk. Først med elleve ord, så med seks. Det blir sytten til saman. Samt renter i innspurten.



Øvst i gatelykta:

kråka i kjole
og kvitt

skin ut sola.

*

Seks strenger:

på akkord
med livet.

*

Legg til litt sludd og André M.R. (Majestet Rex (mektig tittel)), og midtvekedagen min er fullstendig.