søndag 16. august 2015

Kaizer og historia um den pipande ballen

Hunden i barndomsheimen (ja, han høge og myrke frå det fyrre innlegget) hev mange gledor. Til dømes mat, mat og mat. Og mor, mor og mor. Me andre kjem litt lenger ned på lista. Men so er det vel ein grunn til at det plar heita matmor, ikkje matfar, jamvel um både hunden og me andre fær mat av far rett som det er.

Ja, og attåt mat og mor hev hunden gleda av å henta pinnar, lauga seg i tjern og bekkjer og kulpar og ymse andre vasshòl, få kos, stela sokkar (og stundom svelgja deim av vanvare), jaga mus og lemende. Men i sumar fekk han ei ny gleda: ein ball som pip når hunden bit i ballen. Han vart reint galen etter denne ballen, truleg av di det er moro med ljod, serleg ljod som minner um ei mus hell eit lemende som skrik. Han er trass alt eit rovdyr, endå so søt han er.

Men er han eit klokt rovdyr? Sjå, dét er eit anna spursmål. Kvar gong når me var ferduge med å leika med ballen, pla me leggja honom i ei bytta uppunder takskjegget på bilskuret (islendsk for 'garasje'). Hunden skyna det, og han sette seg ofta til å stira på dette takskjegget, eller endåtil bjeffa på det og soleis kunngjera at me laut koma og leika med ballen. Alt vel so langt! Men av di me vart leide av dette maset, tok me til å bera ballen inn og gøyma honom på vaskeromet i staden. Kva hende, trur de?

a) Hunden heldt fram med å stira på takskjegget, i von um at ballen eller me skulla openberra oss.

b) Hunden skyna straks at ballen no låg ein annan stad.
c) Hunden heldt fram med å stira på takskjegget, men etter nokre dagar gjekk det endeleg upp for honom at ballen var på vaskeromet.

Svaret kjem under bilætserien. Snikfotograf: anonym fru.






Sjå dei vonfulle augo!



Jau, etter nokre dagar skyna hunden at ballen var på vaskeromet. Det er godt mogleg at ballen låg innandørs då bilæti vart tekne.


laurdag 11. juli 2015

frå ei liti fjellferd


Husmori, far hennar og hunden er nyst heimkomne etter nokre dagar i fjellslege strok. Sidan det var fælt mykje vind og temmeleg kaldt (um lag fire-fem grader), vart det mange timar innandørs. I alle fall for desse tvo:




Men dei var då litt ute òg! Til dømes lauga dei seg i vatnet, som heldt 9 grader og diska upp med uvanleg stor sjøgang (til eit lite fjellvatn å vera). Husmor-faren stod på strondi i tjukke klæde og tok bilæte. Ser de husmori?


Vonleg er det betre laugevêr seinare i månaden. Då lyt Nettnerden uti òg!



tysdag 16. juni 2015

meir frå fjorden

I dag tidleg, då nettnerden budde seg til å fara på ærbe, såg ho ut glaset og sagde: Det ser ut som ein fryseboks med båt under.

So då laut husmori fram med kameraet.


tysdag 9. juni 2015

nutt (og stugt) frå fjorden

Ja, de las rett: No er det husmori som kjem med båtbilæte! Når sant skal segjast, er det ofta ho som tek bilæte av det som rek utpå fjorden, men so læt ho nettnerden få arbeidet med å leggja det ut på veven.

Her er sumt av det husmori såg frå stoveglaset no i vår. (Det er mogleg at nerden hev lagt ut eit eller tvo tidlegare.)



Fyrst ein liten luring med ein endå mindre luring bak seg.


So øygna husmori noko med friske fargar:


Dette må eg sjå nærmare på, tenkte ho.
So då tok ho i bruk zoomen:



Av anna trafikk kann husmori melda at tidleg i mai, etter at ho og nerden hadde lagt seg, høyrde dei fælt mykje musikk og skrål utanfor. Det smaug seg inn gjenom det opne soveromsvindauga, og dei kunde plent ikkje skyna kvar det kom frå. Dei var samde um at ingen i gata her hadde fest, i alle fall hev dei ikkje vore plaga med slikt fyrr. Men so! gjekk det upp eit ljos. Det laut koma frå ein båt på fjorden! Og det var rett. Ein partybåt (med russ?) snigla seg fram i den ljose og milde vårnatti.






tysdag 2. juni 2015

utsyn frå flybussruta

I går såg eg
tvo regnbogar,
ein stor
og ein liten.

Kann eg då segja som Olav H. segjer i diktet um nymånen:
«Men det er vel den gamle.»


Ja, kann me i det heile segja at regnbogen er gamal? 
Er det ein ny kvar gong?
Og kven av regnbogane eg såg, var eldst? 

Den store var i alle fall den klåraste regnbogen eg nokon gong hev lagt augo på. Eg såg skarpt og tydeleg kvar einaste lit.

laurdag 16. mai 2015

rot & røra

Husmori fær jamt høyra at ho er so ram til å rydja og halda orden (det er helst nettnerden som segjer dette). Det er mykje sant i det. Men då husmori var på den fyrste internasjonale hoppferdi si, i 2002, budde ho på eit rom som såg slik ut:



Me veit ikkje for visst kor mykje skuld husmori hadde i dette rotet. Men ho ser temmeleg avslappa ut, der ho ligg burti sengekråi. (Merk: Det var ikkje me som hadde sett dusjen der.)



tysdag 21. april 2015

fy fasan

Det er ikkje ofta nettnerden grip til sterke og stygge ord. Husmori plar taka seg av det, sidan ho er den som jamnast slepper saker i golvet, stangar burti noko, klembrar fingrane og i det heile fumlar mest. Nettnerden er ikkje so glad i slik bannskap, og det hender ho skvett når husmori kvesser i. Men i dag! I dag slo nerden til.

Det var ei roleg kveldsstund i Salhus rit- og legostova. Nerden sat ved kjøkenbordet og arbeidde med ei uppgåva, husmori sat nokre meter undan og sysla med ei bok som ho snart må få fullført. Tidlegare på kvelden hadde nerden ynkast og klaga yver ein floke ho ikkje visste korleis ho skulde få utgreidt. Husmori freista hjelpa til, men båe stod fast. So gjekk husmori attende til sitt, og dei arbeidde stilt ei god stund. Soli glytte fram og fuglane song blidt utanfyre glaset.

«Å, SATAN!»

kom det brådt frå nettnerden.

«Eg fekk ei innsikt.»

Det sterke ordet og det sterke ljodet (illustrert med store bokstavar) kann berre tolkast som eit tydelegt teikn på den gleda nerden må ha kjent. Me gratulerer.